Ben büyüyordum,
duvarlar küçülüyordu..
Yaşamak için ne kadar boşluğum kaldı..
kapıların ardında iki kapı daha vardı....
Yatağın değiştiğinde kendimi kaybetmiş hissettim...
Kimse gelmeyecek annem beni bulamayacak düşüncesi beni üzüyordu, artık mutsuzdum....
"İyiki doğdun canım oğlum" diyor annem , "İyiki varsın "
Gerçekten öylemi düşünüyorlar..
Bütün hemşirelerim yoğun bakım doktorlarım yüzlerinde kocaman gülümsemelerimle iyikidogdun diyordu....
Yoğun bakım ünitesinde tehlikeli olduğu için pastamin mumu yanmiyordu... Bir dilek tutmak için o mumu üfleyecek gücüm de yoktu zaten ...
Karnından bir delik açılıp nedene salınan tortumla besleniyordum...
hiç bir yemeğin tadını bilmediğim gibi , pastanın tadinida bilmiyordum tabiiki sizce iyimi doğmuş muyum?