Aurora
@Aurora6
Tür seçmeyen bir okuyucu
48 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitap 13 yaşında olan çok tatlı ve ince düşünceli küçük bir arkadaşım tarafından bana hediye edildi. Fantastik kitapları sevdiğimden dolayı bu kitabı sevebileceğimi düşünmüş. Ve yaşı biraz daha büyüdüğünde okumak istediği kitaplardan biri olduğu için fikrimi merak etmiş.
O yüzden şimdi size, o tatlı kıza bu kitabı neden okumaması gerektiğini söylediğimi madde madde anlatacağım.
-Ana kadın karakter ben farklıyım, ayrıyım minvalinde yazılmaya çalışılıp derinlik verilmemiş. Yüzeysel ve sıradan kalmış.
-Feministlik kavramının yazar tarafından yeterince bilgi sahibi olunmadığı çok ortada. Bu yüzden söylenen her şey ve yaşanan olaylar çok sığ kalmış.
-Anlatım çok basit. Bu basitlik sadece anlatımla sınırla kalmamış ilerleyişe de yansımış. Alakalı alakasız yerlerde bir sürü plot twist verilmiş. Kitabın dünyasını, konu içerisine yedirmekte çok başarısız kalmış yazar.
-Mantık hatalarına girmiyorum bile. Sürekli not defterini açıp yazmaktan sıkılacağım kadar çok fazlaydı.
-Yakınlaşma sahnesi adı altında yapılan taciz güzellemelerinin rahatsız ediciliği ve bunun çok fazla tekrar etmesi; yapılan şeyin hatadan ziyade bilinçli bir şekilde ortaya konduğunu gösteriyor ki, bu hepsinden de kötü.
Kitap yarım bırakmayı sevmem. Hayatım boyunca yarım bıraktığım kitapların sayısı bir elin parmağını geçmez. Fakat daha fazla kendime bu eziyeti yapamayacağım. Hiçbir hatır gönül için değmez arkadaşlar.
Okumayın, okutturmayın.
Prens Emory, babasının zamansız ölümü ile hiç hazır olmadığı bir göreve çıkıyor. Harding tahtına oturabilmek için yıllardır süregelen bir geleneği yerine getirmesi gerek. Kral olması için ıssızlıktaki ejderhayı fethetmeli ve kraliçesi olacak kızı kurtarmalı.
Kitabın başlarında bunu nasıl başardığını göremiyoruz. Emory’nin Ama adını verdiği genç kızımız prensin kollarında uyandığında hiçbir şey hatırlamıyor ve Emory'nin ona anlattıkları ile yetinmek zorunda kalıyor. Bizde Ama’nın bu bilinmezliğin içinde kendini anlamlandırmaya çalışmasını okuyoruz.
“Damsel, yüreğinizi paramparça edecek”
Gerçekten öyleydi. Yazar, Ama’nın çaresizliklerini o kadar güzel bir dille anlatmış ki, onun buhranı her sayfayla birlikte göğsünüzün sıkışmasına sebep oluyordu. Kendini anlamaya çalışması, kendine yabancılık çekiyor olması, etrafındakilerin dayatmaları, canını yakan gerçekler... altın bir kafese kapatılmıştı ve bu kafeste kendine nefes aldırabilecek anlar yaratmaya çalışırken savrulup duruyordu.
Kitabı çok beğendim. Bütün kitap boyunca en baskın duygum öfkeydi. Yer yer hüzne bulanmış bir öfke. Yazarın Ama ile bu derece empati kurdurabilmesi harikaydı. Alt metni güzeldi. Bunu anlatış tarzını biraz fazla sert bulmakla birlikte kitaptan aldığım keyfi de baltalamadı.
Netflix’te aynı isimli popüler bir film var. Kitapla hiçbir alakası yok. Kitap çok daha derin ve güzeldi.
Bu kitap, yazarla ilk tanışma kitabımdı. Ve beni kendine hayran bıraktı.
Kitap, kocası vefat eden ve bir çocukla, dayısı ve yengesinin evine sığınmış Fikriye'ye talip gelmesi ile başlıyor.
Bu talip-Naşit Nefi Efendi- peşinde bir sürü dedikoduyu da beraberinde getiriyor. İlk karısının, bir sonraki evlendiği tüm kadınlara musallat olduğu gibi dedikodular.
Halihazırda evlenmek istemeyen Fikriye, Fikriye'yi başından savmak isteyen yengesi derken, en son tanıdıkları yaşlı bir kadın aracılığıyla, Naşit Nefi Efendi’nin eski eşlerinden birine ziyarete gidip bu durumu sorguluyorlar.
Hikayeyi, eski eş Şükriye Hanım’ın ağzından okumaya başlıyoruz bizde.
Kitabın; kurgusuna, akıcılığına, olaylarına, karakterlerine... Her şeyine bayıldımmm. Atmosferi harika ve eleştirilerini mükemmel bir alaycı üslupla anlatmış yazar.
Bütün bir kitabı herkesten şüphelenerek ve yaşanan olayları mantıklı bir zemine oturtmaya çalışarak okudum.
Fakat Hüseyin Rahmi Gürpınar benim boş çabalarımla da alay eder gibi kitabın içinden bulmaya çalıştığım çözümlerimle dalga geçmiş, sorunları hiç tahmin etmediğim bir noktadan ele almış.
Bu kitapla birlikte artık kesin olan bir şey var ki; kitaplığımın bir kısmı artık Hüseyin Rahmi Gürpınar’a ait olacak.
Ve yine kesinkes önerimdir;
Okuyun, okutturun.
Serinin ikinci ve son kitabı olur kendileri.
İlk kitapta bıraktığımız yerden devam ediyoruz maceramıza. Yapılacak daha bir sürü şey ve yenilecek bir düşman var hala.
Sharr'da ki küçük savaş bitmiş. Kadim kız kardeşlerin kalpleri ve macavhar ele geçirilmiş. Eksik kalan zümremiz düşmanımızı da peşlerine takarak Aravistan’a yol almaya başlamış.
Kalpler minarelere yerleştirilmeli, büyü yeniden Aravistan'a gelmeli, Aslan yenilgiye uğratılmalı derken dur durak bilmeyen bir kaosun içine sürükleniyoruz.
İkinci kitabı da en az ilki kadar çok sevdim. İlk kitapta sakin ilerleyen durumun aksine bu kitap fazlasıyla hızlı ve olaylıydı.
Bu sürekli bir şeylerle uğraşma hali yer yer başımı döndürse de bağlandığı ve bittiği nokta tatmin ediciydi. Sevdiğim fantastik seriler listesine üst sıralardan giriş yaptı.
Kitabın başardığı ve benim en sevdiğim bir kısmı var ki, bence bu seriyi güzelleştirende o oldu. Bu kadar hengamenin içinde bile, yazarımız; karakterlerin iç çatışmalarını, duygularını ve kararsızlıklarını bize harika bir şekilde yansıtmayı başarmış.
O yüzden kesinlikle diyebilirim ki;
Okuyun, okutturun.
Zaman Çarkı serisinin ikinci kitabıyla geldim.
İlk kitap, seriye giriş için ideal bir şekilde yazılmış, genel konuyu ve karakterleri güzel aktarmıştı.
İkinci kitap ile birlikte, artık bu dünyanın derinliklerine dalmaya başlıyoruz. En güzeli ise karakterleri daha yakından tanıtıyor bize kitap.
Tabi aynı zamanda bir sürü soruyu da beraberinde getirdi. Kafamda hala oturmayan şeyler var.
Düşmanımız gibi.
Uzun soluklu bir serinin daha çok başında olduğum için böyle düşündüğümü varsayarak bu kısmı şimdilik göz ardı edebilirim.
İlki de ikincisi de doyurucu kitaplardı. Artık klasikleşmiş bir epik fantastik olmanın hakkını veriyorlardı.
Darısı serinin geri kalan bilmem kaç kitabına... Ve kesinlikle;
Okuyun, okutturun.
