“Sevmek bile bencilce biliyor musun? Sevdiğin yerde sevilmek istiyorsun. Karşılık bekliyorsun. Nefret öyle mi? İstediğin kadar nefret et bir karşılık almak zorunda değilsin. Özgürlüğün adıdır nefret…”
Aynen böyle değil mi?
" Şimdilerde telefon kullanımı öyle bir alışkanlık haline geldi ki, bir iş yaparken aynı anda telefonumuza bakmayı, çoklu görev yapmak olarak değil, olsa olsa iş görüşmesi yaparken popomuzu kaşımak gibi görüyoruz bence. "
Ve bu bütün ilişkilerimizde bizi aslında hayal kırıklığına uğratıyor. Ben bir telefon bağımlısıyım herkes benim gibi zannedip mesaj attığım an bana dönüş yapılsın, aradığım an açılsın istiyorum. Çünkü bana göre herkes telefonu benim gibi elinden bırakamıyor sanıyorum 🥲