Ayşe nur özdemir
@Ayyy2
Salt insan alalede...
Türk dili ve Edebiyatı öğretmeni
İstanbul
55 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Proust’un Kayıp Zamanın İzinde serisinin ilk bölümü olan Swanların Tarafı, benim için yalnızca bir roman okumak değil, kendi zaman algımı, hafızamı ve duygularımı yeniden keşfetmek demek oldu.
Reklam
Roman, Franco sonrası İspanya’da geçiyor ama bu bağlam sadece tarihi bir fon değil aynı zamanda bir suskunluklar çağına işaret ediyor. İnsanlar konuşmuyor, konuşamıyor ya da konuşmak istemiyor. İşte
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2025 41. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 05 Mayıs 2025 20:47
Kitap bir ergenlik hikayesi gibi gözükse de belleğin karanlık kıvrımlarında saklı kalan duyguların, bastırılmış deneyimlerin ve yıllar sonra gelen fark edişlerin kitabı. Ve belki de en çok, konuşulamayanın.
Roman boyunca anlatıcının iki ayrı sesi var: O yaz Paris’te yalnız bırakılan, büyüme sancısıyla bedenini tanımaya çalışan genç kız ile yıllar sonra aynı anıları hem anlamaya hem affetmeye çalışan bir yetişkin kadının sesi iç içe geçiyor.
Kitabın bende en çok iz bırakan yanı, suçluluk duygusunun ve utancın çok katmanlı biçimde işlenmesiydi. Anlatıcının yaşça büyük bir adamla olan ilişkisi, ilk bakışta rıza sınırında gibi dursa da, ilerledikçe bunun nasıl bir manipülasyon, nasıl bir güç istismarı olduğunu fark ediyoruz. Ama roman bize kolay cevaplar sunmuyor; tam tersine, o gri alanlarda dolaşmayı tercih ediyor. İşte bu yüzden sahici.
Hafızanın sadece hatırladıklarımızla değil, unutmak istediklerimizle de şekillendiğini bir kez daha anladım. Belki de bu yüzden kitap boyunca sıkça düşündüm: Bazı şeyleri hatırlamak, unutmaya çalışmaktan daha çok acıtıyor.
Ve bazen, en çok da kendimize söyleyemediğimiz şeyler yaralıyor bizi.
Kitap, yıllar sonra eski bir dostunu görmek üzere bekleyen bir adamın içsel hesaplaşmasını anlatır. Ancak bu hikaye, sadece geçmişi hatırlamak değil, hayatın kırılganlığı, dostluğun ve ihanetin iç içe geçmiş duygusal ağlarını keşfetmekle ilgilidir.
Başkarakter, yıllar sonra eski dostunu karşısında gördüğünde, zamanın nasıl bir yıkım getirdiğini ve aralarındaki dostluğun ne kadar kolayca yok olabileceğini fark eder. Her anı, her hatıra, bir mum gibi yanıp sönerken, insanın ne kadar geçici olduğunu hatırlatır. Mumun son ışığı gibi, ilişkiler de bir noktada sona erer, ama ardında bıraktığı ışık, hayatta ne kadar derin izler bıraktığını gösterir.
İnsann yalnızlıkla baş başa kaldığı o anlarda hissettiği hüzün ve pişmanlıkları öyle güzel işler ki, okurken insanın içinde bir boşluk hissi uyanır.
Yazarın anlatımı bir hayli sakindir kendi içinde yaşadıklarını ve yıllar önce cevabını aradığı soruları artık sorma gereği bile duymaz çnkü istediği cevapları ona zamanın açmış olduğu o boşluk çok güzel vermiştir.
Çok beğenerek okudum insanlık, hayat, arkadaşlık,ilişkiler,ihanetler üzerine içinde çok derinlikli tespitler bulabilirsiniz.Keyifli okumalar…
Yine müthiş bir Bernard deneyimi:)Bernard’ın otobiyografik beşlemesinin ilk kitabı Neden’de bir orta öğretim ve lise öğrencisinin gözünden savaş yılların getirmiş olduğu o çaresizliği,bombardımanların neden olduğu o yıkıcılığı ,faşist ve katolik yapının bir gencin iç dünyasında yarattığı tahribatı okuyorsunuz.
Tabi ki Bernard’ın hayat, adalet, eğitim üzerine yaptığı ve üzerinizde soğuk duş etkisi yaratacak fevkalade tespitleriyle…
Serinin ikinci kitabı için heyecanlıyım.
Reklam