Azad Doğu DEMİR
@Azaddogudemir
32 okur puanı
Kasım 2024 tarihinde katıldı
Ayfer Tunç
Ben bu kadının hayranıyım… O kadar akıcı ve güzel yazıyor ki elimden bırakamıyorum kitaplarını. Yıllar sonra yeni bir kitabını okuyabildiğim için gözlerim doldu kitabın başlarında.
Kitapla ilgili bir inceleme yazamayacağım, bir ailenin içine girdim onlarla birlikle yaşadım, üzüldüm, korktum, acı çektim, öldüm ve kitabı bitirdim.
İyi ki varsın Ayfer hocam…
Haziran 2022 basımı, pandemi sonrası acının ne kadar kötü olduğunu düşünen insanlara yaşamanın acıyla mümkün olduğunu hatırlatmak isteyen güzel bir sosyolojik analiz.
Zamanında hastanede çalışan bir arkadaşım “palyatif” kelimesini kullandığında ilk kez duyduğum için sormuştum anlamını ve şöyle açıklamıştı: “Yaşlı ve ölümden başka şansı kalmayan insanların sadece acılarını azaltmaya çalışan birim”
Kısacası soru şu:
Acımızı dindirmeye çalışıp ölümü mü bekleyelim yoksa acılardan güç alıp hayatı mı yaşayalım?
Okuduğum en sıkıcı kitaplardan biri olabilir. Hiç sevmediğim Halil Cibran’ın şiir kitabını okuyor gibiyim. O kadar gereksiz acı güzellemesi var ki dayanılacak gibi değil. Hani o acıyı hissedersin de dayanamazsın ya bazen, o da aslında yazarın ne kadar iyi anlattığını kanıtlar. Burada anlatamamış işte. Henüz bitirmedim bile ama hiç beğenmedim bırakmak istiyorum, sırf kısa diye bırakamıyorum. Buraya yazıp biraz içimi dökeyim dedim
Guillermo Rosales Küba’da devrimcilik yapmış ve sonrasında ABD’de yaşamış, şizofreni ve sınır kişilik tanıları almış bir yazar tam anlamıyla bir muhalif. ABD’de bir bakımevinde yaşananları anlattığı bu kısa romanda karakterlerin “otomatik portakal” kitabındakiler gibi mental sorumlarının olması dikkat çekici. Etkileyici bir kitaptı
İnanılmaz bir hikaye... Bir kitap okuyup binlerce acıyı yüreğinde hissetmek nasıl mümkün olabiliyor? Yaşama tutunmak, zindandan kurtulmak, ışığın o kör edici yokluğundan kurtulmak ve yeniden doğmak nasıl tasvir edilebilir? Kelimeler bu kadar çok anlamı nasıl karşılayabilir inanamıyor insan...
