Hayat, kendimize armağan ettiğimiz bahçe,
Ve bazen dikenleri ayıklamak gerek,
Gönlümüzü kıran elleri,
Sessizce yol kenarına bırakmak gerek.
Ağır yükleri omuzdan düşürmek,
Sonsuz bir huzuru aramak gerek,
Yanlış adımlara izin veren yollardan,
Kendi ışığımızla dönmek gerek.
bu hayatta en iyi öğrendiğim şey, gerektiğinde uzaklaşmayı bilmek oldu. kendimi yipratip, geçmişin yükünü taşımam. hesaplaşmaların ve kavgaların içinde kaybolmak yerine, sessizce geri çekilir, zihnimi dingin tutarım. bazen en sağlıklı adım, sessizlige sığınıp yola devam etmektir
