Başlayacaksa bu hikaye gözlerinle başlasın.
Gözlerin hem kaderin hem kederin.
Gözlerin Yakup kadar hüzün,
Yusuf un atıldığı çöldeki kuyu kadar derin.
Gözlerin beni benden eden en mahrem yerin.
Gözlerin Yusuf a can, Yusuf a vatan, Yusuf a zindan.
Gözlerin Mısır'a sultan şimdi.
Ben gözlerinde sürgünüm.
Her gece zindanda, düşümde gözlerini görüyorum.
Sonra uyanıp,
Gözlerini acıyan yaralarıma sürüyorum/Züleyha!
Gözlerin bana çok Dolunay.
Sevmek, kuru kuruya "seni seviyorum" demek değildir. O yokken de varmış gibi yaşayabilmektir biraz. O bunu duysa, görse üzülür diyebilmek, eylemlerimizi onun mutlu olup olmayacağına göre şekillendirmektir. O türk filmindeki klişe sonuna kadar haklı, emek aşktan daima, büyüktür...