“Önemli değil.”
“Seni ağlatıyorsa önemli. Seni ağlatıyorsa öğrenmek istiyorum ki düzeltebilelim. Düzeltemezsem de herzaman kol veya bacak kırabilirim.”
Ona karşı kökleşmiş bir hayranlık ve koruma hissi duyduğumu fark etmem uzun sürmemişti.
Çünkü onda kendimi görüyordum.
Çünkü kalbimdeki karanlık onu tanıyordu.