Kendimi son derece “hiç” hissettiğim bir gündü. Tam tabiri bu evet -hiç. Kendimle ilgili yol katettim evet ama yolun taşları, çalısı çırpısı hala gözümün önünde.. insanın herkesle ve her şeyle savaşı bitiyor ama kendi ile olan muhakemesi bitmek bilmiyor. Yine bir gece yine bir müzik yine ben ve yine burası… mükemmel bilmem kaçlı :)
Umuyorum ki bir gün mutlaka buraya bu yaşananlardan hissedilenlerden sıyrılıp geleceğim. Keşke sihirli bir değnek olsa ve son 1 yılımı hiç hatırlamasam hiç olmamış hiç görmemiş hiç bilmemiş olsam. Keşke insan hayatında bir kereliğine mahsus böyle bir mucize olsa.. tam da şuan kullanmak isterdim mucizemi, şuan bu hiçliğin tam ortasındayken…