Her aynanın önüne geçtiğim vakit göz yoran o iğrenç çirkinliği mi gördükçe nefret ediyordum kendime ait bir evim olsaydı hiç bir odasın da ayna bulundurmazdım tolere etmeye çalıştığım kendimi avutur bir şekil de geçti diyip durduğum ama asla geçmeyen çabamın her boşa çıkmasın da gördüğüm o izler kendimden nefret etmemi sağlıyor herkes gibi olmak istiyordum