Şermin YAŞAR okurlarını kahve fincanı elinde, yuvarlak cam kenarındaki masasının başında sohbete çağırdığı bu eserde, gündeliğin sade dilini, samimiyetini ve içtenliğini kaleminden eksik etmemiş. Mutlu olmanın, elindekilerin kıymetini bilmenin, insanın kendisini anlamak ve başarmak için birazcık gayretlendirilmesinin gereksiminin farkında olan bi yazar olarak çıkmış karşımıza. Kişisel gelişime katkıları olan bi eser olarak her ne kadar beğenmiş olsam da sayfa aralarındaki ana temayı belirtmesi gereken, okuru heveslendirip, gayrete getirmesi gereken kısımları çok yavan bulduğumu üzülerek belirtiyorum. Daha sağlam, daha çarpıcı ara sözlerle desteklense nefis bi eser olabilirdi.