“Biz eski zaman çocuklarıyız.
Varlığı da, yokluğu da biliriz
Cefayı sonuna kadar çeker
Vefayı fazlasıyla öderiz.
Büyük şeylerde gözümüz olmaz
Küçücük mutlulukları yeğleriz.
Yüreğimizle yaşar,
Sevdiklerimizi dünya malına değişmeyiz.
Büyürken, küçülmeyi biliriz biz
Düşerken dik durmayı
Yeri geldiğinde susmayı
Özümüzü korumayı
Biliriz biz...
Öyle gördük, öyle öğrendik.
Belki anamızdan babamızdan,
Belki mahalle bakkalından,
Belki de çocukluk arkadaşlarımızdan...
Eski zamanlardan, eski topraklardan,
Ama hep güzel insanlardan,
Hep iyi insanlardan...”
T.Tuğba Baş