"Konu sadece beni bağlamıyor. Sen olsan o yüzüğü takar mıydın?"
"Sen istersen takarım."
"Ama o zaman okuldakilerin gözünde ne oluruz?"
"Bilmem," diye mırıldandı başını aşağı eğerek. "Sen ne istersen o oluruz."
O kadar hoşuma gidiyordu ki sadece aklımı okumakla kalmıyordu. Beni okuyordu. Ezbere bildiği ve her seferinde bir kez daha okumak için ilk satıra döndüğü bir şiirmişim gibi.
Sanki... Sanki ne kadar okursa okusun hiç sıkılmayacakmış gibi.
Çağın Alkan Dinçer.
Sanki okumak için can attığım bir şiirdi ve istediğim zaman kalemimle değiştirebileceğim satırlara sahipti. Bana ait olan satırlara.