Banu Baltacı
@BanUtku
Reklam
Kişi her an bir şeyden kopar. Bir kentten, bir anıdan, bir sevgiden... Küçüklü büyüklü kopuşlarla geçer yaşam. Kopuk parçalar çoğunlukla birleştirilemez yeniden. Ya da tersine bitişir, başka kopuşlara başlangıç olmak üzere. Bilemeyiz nereden koptuğumuzu, ne zaman, niçin koptuğumuzu. Fark etmeyiz bile, birden duyuveririz. Bir uçuruma düşercesine.
Yaşam güldürüsü! Kadınlar, erkekler. Serüvenler. Yanılmalar. Acımasız geçen zaman. Farkına varılmadan. Hep bir şeyleri yıkarak, kırarak. Garip, kişide kırılan, yıkılan şeyler de bitmiyordu bir türlü. Kırılacak şey kalmadı sanılırken, bir de bakıyorduk bir köşede sağlam bir şey unutulmuş, kırılıveriyordu, o da hatırlanır hatırlanmaz.
Kendi karnını doyuramayan insanlar nasıl yurttaş olacaklar!? Mustafa Kemal'in öğretmenleri ziraatçilerdi! Mustafa Kemal'in ziraatçileri hem halk okullarında öğretmenlik yapıyor, hem de tarla sürüyorlardı! Çünkü kredi alınmadan, Amerika'nın uydusu olmadan borçlu kalmadan, bağımsız yaşamanın tek yolu buydu! Bugün Türkiye'nin neyi varsa, o üç kuru fındık, bir avuç kuru üzüm üzerine yükselmiştir!
