Barış
@Barislkaya
"Sorgulanmayan hayat yaşamaya değer değildir" felsefesini kendime ilke edinmiş bir insanım. Sosyalizm, şiir, edebiyat, müzik ve insan!
It's been a long time since I wrote but I will write today
1) Minutes before midnight, I left the house ignoring the snowfall in the form of blizzard. As soon as I came out, the music playing in the earphones was warming me while the freezing cold was hitting my face.
Despite the incessant snowfall, I was walking without realizing the passing time. Some people were still out there, some homeless, some looking for a living, some trying to survive in the freezing cold. After walking for minutes, I found myself in a park when I was far from home. There was no one except for a few stray dogs, who were crouched in a corner to keep from freezing to death.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Herkesin hayatı kendi parmak uçlarında "
Hayatımız bir kağıttan oluşsaydı, bir elimizde kalemdiğer elimizde silgi olurdu herhalde. Hiçbir şeyi dinlemeden karalardik bembeyaz sayfayı. Baktık hayalimizde ki gibi değil, silerdik başladığımız yerden. Yeniden kendine ulaşana kadar... Çizer dururduk bence, böylece kağıdımızın üzeri tam istediğimiz gibi olurdu belki de. Ama üzgünüm, hayatımız kağıt değil, kalem gibi şekil veremiyoruz istediğimiz çizgilerimize. Ve en önemlisi de silgiyle silinmiyor yanlışlarımız, hatalarımız..
Günlerden pazar;
ve karanlık geceye merhaba diyen bir yazar var. Üstünde çocuksu bir muzırlık var. Kaleminden akan anlamsız cümleleri var. Masasında kahvesi var. Etrafını çevreleyen sessizliği var. Bir de onu rahatsız eden bi'şey var. Çünkü içinde bi çok kendi var ama hiçbiri kendi değil...
2020-2021
Sahi, nasıldı eski hayatlarımız? Akışta kaybolup gidiyor muyduk, yaşadığımız her anın değerini biliyor muyduk, sürüklenmeye açık mıydık yoksa yine belirsizlikten mi korkuyorduk?
Kabullenmek ne kadar zor olsa da eskiden bin bir şikayet ettiğimiz hayatlarımız aslında şu anda bu kadar yasını sürdürdüğümüz, bu kadar özlediğimiz eski “normalimiz” tamamen keşkelerimizden oluşuyor...