Yarım bıraktığım ve tekrardan başladığım bir kitapla yeniden herkese merhaba. Kitabı artık okuyacağım zaman geldi diye düşündüm ve kendime şöyle bir söz verdim; bitirmeden bırakmak yok. Altını çize çize okuduğum bir kitap daha. Okurken bazen, belki dedim sevgi insanları kurtarabilir, yok sevginin yetmediği şeyler de var. Belki dedim insanı bir hayali arkadaş kurtarabilir. Neden kurtaracaktı, kimden kurtaracaktı, niye kurtaracaktı? Bilmiyorum... Ama sonradan düşündüm ki bir insanın niye kurtaracıya ihtiyacı olurdu ki? Biz gerçekten bir şeylerden kurtulmak istiyor muyduk? Bilmiyorum... Biten bir kitap daha ve aklımda onca soru var. Bazı cümleleri kendim yazmışım gibi hissettim, bazı cümleler de hiç bana ait değilmiş gibiydi. Bütün karamsarlığına rağmen sevdim bu kitabı. Dünya pembe gözlükler takıp gezdiğimiz bir yer değildi bazen gerçekleri görmemiz gerekirdi. Yalnızlık, mutsuzluk, ölüm, anlaşılmamak, belirsizlik bunlar da bize dairdi.