Ruhum / Güneş batar o doğar
…
Geceyi dinle / Sese uy / Kalbinin sesine
…
Doğ kendi çeşmenden kendi uygarlığından / Ağacın topraktan / Çiçeğin ağaçtan / Suyun dağdan doğduğu gibi
“Muhakkak ki gece ibâdet etmek, zihin, kalp ve ruh üzerinde çok daha tesirli; okuma, okunanı dinleme ve anlama bakımından çok daha verimlidir.” Müzzemmil/6
Neredeyse lal kesilecek bütün tabiat. Sessiz bir kuyu olacak yeryüzü..
Ka'b b. Malik, meyvelerin ve gölgelerin insanları rehavete çağırdığı bir mevsimde erteledi durdu savaş hazırlıklarını. Oysa gücü yerindeydi ve iki bineği vardı. "Nasıl olsa yetişirim!" diye ağırdan alırken sefer emrini, ordu Tebük'e vardı. İşte orada sordu Hz. Peygamber, "Ka'b b. Malik ne yaptı?" diye. İşte o anda pişmanlık ateşleri kuşattı şairi, o anda üşüdü hurma ağaçları Medine'de.
“..Ka’b b.Malik’i görenler yolunu değiştiriyorlar konuşmamak için. Mescide gittiğinde Rasulullah’ın gözlerini üzerinde hissediyor, ona doğru döndüğünde yüce Peygamber yüzünü çeviriyordu. Gelen her gün sessizliği daha da derinleştiriyordu. Çok sevdiği amcasının oğlu Ebu Katade’ye selam vermiş, ancak selamına karşılık alamamıştı…”
Kendisine benzediğini
Bilirdi şair bir çeşmenin
…
Bilirlerdi çeşmelerin de
Kendileri gibi
Toplumun ortasında
Çağıldayıp durduğunu şairler
O insanların susuzluğunu giderir
Arıtır ellerini ayaklarını
Şair de giderir ruh susayışını
Yıkar çirkefe batmış insan ruhunu
Ama ikisinin de alınyazısı en son
Unutulmak terk edilmek
Sırrolmak
Ait sayılmak eski uygarlıklara