Merve Cura
@BaykushMc
Pişman olmak için geçti ve yaşamak için sevmekti hakikât.
Kastamonu Üniversitesi Yüksek Lisans/ Türk Dili ve Edebiyatı Lisans/Pedagojik Formasyon
Akşehir/Çumra/Aksaray/Kastamonu
16 Aralık 1996
438 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Zamansız akan bir nehir, şehrin sokaklarında
Umudunu aramak için akıyor.
Yolunu bulmak için kanat çırpıyor bir kuş.
Bir çiçek toprağın bağrında vaktini bekliyor.
Bir adam kadının gözlerine bakıyor.
Kadın kendine bakan adamı seviyor.
Bir çocuk düşler kuruyor gecenin karanlığında
Bir yıldız doğuyor karanlığın ritminde.
Umudunu arayan 40 düğüm çözüyor rüyanın içinde.
Hayâllerini kovalıyor bir kız, kervan geçmez bir çölde.
Bir delikanlı elinde bir anahtar tutuyor.
Fakat kapının varlığından habersiz.
Bir ayna ki, kendinden büyük bir gölgenin peşinde.
Çözülebilir miydi kaderde atılmış olan kördüğüm ya da insan dolanır mıydı kendi elleriyle kaderin iplerine.
İnsanları seyrediyorum yaşamın penceresinden; ben seyrederken kendimi, onlar yaşarken kendilerini farketmeden yapıyorum bunu. Binbir türlü insanın içerisinden türlüsüne ilişiyor gözüm. O anki hâlinde ne yaptığını değil ne düşündüğünü önemsiyorum. Sonra hikâyenin kahramanları oluyoruz birlikte, birbirimizden habersiz. Ben akşam benimle ve benimle her yere gelebilen hikâyeleri seviyorum. Çünkü öylesi insanlar zor bulunuyor şimdilerde. Günü gününe hikâyeler bana göre değil; hem zamanda sınırlı hem de bir özelliği yokmuş gibi. Velhasıl hikâyesi önemli insanın; insanın insanca yaşam öyküsü...
Tutunacak bir şeyi olmayan insanlar çok çabuk hata yaparlar üstelik bunun hata olduğunu farketmeden.
Hikâye yazar insan ama o hikâyeyi yaşayamaz. Sever, saygı duyar, merak eder ama yüreğinden fazlasını veremez. Veremedikleri yüküdür insanın ve yükleriyle yaşar insan. Büyük bir sanı içinde kendi olmaya çalışarak yaşar ve ihtimalle kendi olamadan. Biz olduğumuzla olmak istediklerimiz arasında birer kurbanız. Hepiniz için üzgünüm, yalnız kendime yabancı ve kavgalı...