kitap ilginç bir konuya sahipti ve ilginç bir uslup sahibi olma iddiasındaydı. Konuşmalar kişiyi belirten herhangi bir işaret olmadan ardarda geliyordu, nedeni bilinmeyen bir körlük hastalığı toplumda hızlıca yayılıyordu, problemin nedenini anlayamayan, bilmeyen roman kahramanları gibi biz de kahramanların adını sanını bilmiyorduk. Bu üslup yerinde kullanılabilseydi eğer yazarın vermek istediği kaos duygusunu oldukça güçlendirici bir etki yapabilirdi ama malesef yazar bunu başarmak da oldukça zayıf kalmış. Kitap boyunca gerek diyalogların kahramanların duygularını okuyucuya hissettirmekteki başarısızlığı, yapaylığı ve gerek yazarın kahramanlarının sözleri üzerinden entellektüel didaktiklik taslama konusundaki ısrarı nedeniyle okuyucu ve anlatılan olay arasındaki mesafe bir türlü kapanamadı.ayrıca diğer kitaplarını bilmiyorum ama en takdir edilen ve beğenilen kitabı buysa eğer yazarın nasıl Nobel alabildiğini anlayabilmek mümkün değil. Açıkçası saramagonun dilini baya zayıf buldum.