Bir gün içinde iki romanı da okumuş olmasına şaştım doğrusu, bunu da söyledim.
"Okumak derken..."
"O kitapları demek istiyorum, onların birini bile bir günde okuyamaz insan."
"Onca sayfa okunur mu hiç ya? Özetlerine baktım."
Bunları söylerken kucağındaki iPad'i işaret ediyordu. O zaman hayatı, aşkı, ölümü, felsefeyi, edebiyatı 140 karakterlik tweet'lerle ifade eden bir kuşakla konuştuğumu daha derinden kavradım. Aramızdaki uçurum kapanmayacak cinstendi.
Nietzsche'den yaklaşık altı yüzyıl önce Mevlana diyordu ki:
Geçmişi unut
Koy bir kenara
Yeni bir sayfa aç
Kurtar benliğini dünden
Bugünün çocuğu ol
Bütün bilgeliği ve gülümseyişiyle gençliğin
Şu anı hiç terk etme ne olur
Sonsuza uzanan şu günü, terk etme.