Behçet
@Becoes
İzmir
202 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Kitap;
- Tipi
- Luzern
- Irgat Yemelyan ve Boş Davul
- Üç Mesel
- Üç Soru
hikayelerinden oluşuyor.
- Öncelikle Tipi hikayesi, adından da anlaşılacağı üzere çok soğuk ve çetin bir tipi anında yapılan yolculuğu ve yolcuların yaşadıklarını anlatıyor.. Bu hikayeyi keşke soğuk ve karlı bir kış günü okusaydim dedim öyle ki o kadar detaylı ve keskin tasvirler vardı ki kesin hikayeyi okurken üşürdüm.
- Diğer hikaye olan Luzern ise, İsviçre'ye gezmeye gelen ve zenginlerin (ki çoğunlukla o dönemin İngilizleri) kaldığı otelde kalan karakterimizin bir akşam otelin önünde ekmek parası kazanmak için gitar çalıp şarkı söyleyen bir garibanın o kadar zengin dinleyenleri olmasına rağmen tek bir kuruş alamadan oradan ayrılmasına dayanamayıp garibanın peşinden gidip onunla sohbet etmek istemesi ve tabi garibana acıyıp zenginlere, onların oluşturduğu küresel sisteme isyanını anlatır Tolstoy kendi üslubunca...
- Irgat Yemelyan ise kendi halinde bir köylüdür ve karşısına benimle evlen diye çıkan güzel bir kadınla evlenip şehirde küçük bir evde kendi hallerinde yaşarlarken Çarın evlerinin oradan geçerken kadını görüp aşık olması üzerine Yemelyan'dan ayırma çabasına girer.. Masal tadında kısa bid hikayedir kendisi
- Üç mesel ise Tolstoy'un başına gelen yaşadığı toplumsal sorunları hikayelestirmesidir. Üç kuruş daha çok kâr etmek için topluma verilen zararı dile getirmeye çalışmış ancak kimseye dinletememis.
- Üç soru ise bir kralın felsefik anlamda aklına takılan üç sorunun cevabını bulma çabası ve yaşayarak cevabını alması üzerine yazılmış masalsı kısa bir hikayedir.
Üç SoruEdebiyat
Bu yüzden şunu unutma, tek bir doğru zaman vardır; o da şimdiki andır, en doğru zaman budur, zira ancak o zaman hakimiyet bizdedir; en önemli kişiyse şimdi buluştuğun insandır, çünkü bu insanın başka biriyle işinin olup olmayacağını kimse bilemez, en önemli iş de ona iyilik etmektir, çünkü insan bu dünyaya yalnızca iyilik etmek için gönderilmiştir.
LuzernEdebiyat
Olgun, iyi kalpli, genel itibariyle her türlü hayrı, iyiliği yapma imkanı bulunan bu insanlar neden şahsi bir iyilik için insancıl, samimi duygulara sahip değil? Kendi konaklarında, toplantılarında ve topluluklarında Hindistan'daki evlenmemiş Çinlilerin durumuyla, eğitimin ve Hristiyanlığın Afrika'da yayılmasıyla, bütün insanlığı düze çıkaracak toplumların oluşturulmasıyla hararetli bir şekilde ilgilenen bu kimseler neden kendi ruhlarında insanın bir diğer insana duyması gereken basit ilkel şefkati bulamıyor? Acaba bu şefkat yok da onun yerini köşklerinde, toplantılarında ve topluluklarında bu insanlara hükmeden kibir, yükselme hırsı, çıkarcılık mi aldı?