Yyyyyy
@Ben_saul
İstanbul
8 Mayıs 1994
71 okur puanı
Şubat 2025 tarihinde katıldı
Yaz sıcağında bile yorgansız uyuyamıyorsan mesele sıcaklık değil, güvendir.Yorgan, bazılarımız için örtü değil, zırhtır; açıkta kalmak savunmasız hissettirir.Bazılarımız uyumak için değil, hayatta ilk kez güvende hissetmek için yorganın altına girer.
Yaz sıcağında bile yorgansız uyuyamıyorsan mesele sıcaklık değil, güvendir.Yorgan, bazılarımız için örtü değil, zırhtır; açıkta kalmak savunmasız hissettirir.Bazılarımız uyumak için değil, hayatta ilk kez güvende hissetmek için yorganın altına girer.
Birini hayatından çıkarmak, diş çektirmek gibi. Dişin çekildiğinde rahatlama hissedersin ama dilin defalarca, farkında olmadan, boş kalan yere gider. Artık acı vermemesi, onu fark etmeyeceğin anlamına gelmez. Bazen bir eksiklik hissi bırakır ve kendini o boşluğu düşünürken bulursun.
Bu his bir süre devam eder ama zamanla kaybolur. Peki, dişi çektirmeyip yerinde mi bıraksaydın? Hayır, çünkü sana sürekli acı veriyordu. İşte bu yüzden, seni mutsuz eden insanları da hayatından çıkarmakta tereddüt etmemelisin. Yokluklarına alışman zaman alır ama eninde sonunda alışırsın. İnsan her şeye alışır. Kendine bunu yapma, canının yanmasına izin verme.
Kutsal kitabı dikkatle okursan, ilginç bir ayrıntıyı fark edersin: Âdem, cennete sonradan yerleştirildi. Önce o vardı, sonra cennet yaratıldı ve ardından oraya kondu. Cennet ona bahşedilmiş bir yerdi ama ruhunda bir yabancılık taşıyordu. Havva ise doğrudan cennette yaratıldı. O, oranın yerlisiydi; doğduğu, kök saldığı yer orasıydı. Fakat gün gelip cennetten kovulduklarında, bu sürgün ikisi için aynı anlama gelmiyordu. Âdem, aslında geldiği yere, toprağa dönüyordu. Ama Havva? O, doğduğu diyardan, ait olduğu yerden koparılıyordu. İşte bu yüzden, kadınların ruhunda hep bir eksiklik, hep bir özlem saklıdır. Çünkü onlar, yeryüzünde değil, cennette doğmuştu. Ve hâlâ ait oldukları yeri arıyorlar.