Eğer insan hayata kayıtsızlaşırsa iyiyi seçebilme umudunu kaybetmiş olur. O zaman insan kalbi öylesine katılaşacaktır ki, “hayatı” sona ermiş olacaktır. Bu durum, bütün insan türünü ya da onun en güçlü mensuplarını kapsarsa, insanlığın hayatı tam da en büyük vaatlerde bulunduğu anda yok olup gidebilir.
İnsanlık kendisini yok ederse, bu insan yüreğinin yapısı gereği kötü olmasından ötürü değil, insanın gerçekçi seçeneklere ve onların sonuçlarına uyanma yeteneksizliği yüzünden olacaktır.