Diyelim ki,
Biz öldük, siz kaldınız
Diyelim ki,
Kurudu ormanlar, nehirler, yuvalarında kuşlar,
Diyelim ki,
Ateş olup küller üfürdünüz memlekete,
Baktınız,
Kalmamış yakacak tek ağaç,
Sönmeyen ocak,
Akacak tek damla gözyaşı.
Sonra?
Geçip ortasına ölümün düğün mü kuracaksınız?
Mutlu mu olacaksınız?
Bize nasip bunca kalp ağrısından,
Size tatlı huzurlar kalır mı dersiniz?
Yazık!
Davaya ibadet diye diye, toprağa ihanet edensiniz.
Lakin unutmaz toprak!
Bakın göreceksiniz
Yakan, yıkan, bozan,
Ölüm saçan elinizden ayırmayın gözünüzü onlar boğacak sizi
Yavaş ve acı içinde kesilecek nefesiniz,
Henüz gelmeden eceliniz.
Yaktığınız can kadar yanacaksınız…
Nazım Hikmet Ran