— İlkokul fotoğrafında...Saçların kıdaydı.Neden?
— Canım kesmek istedi.Kestim.
— Sen mi kestin yani?
— Evet.
— Neden?
Seni unutmak için.Zorla aklımdan atmak için.Geleceğine dair umutlarımı öldürmek için.Bebi bırakan herkesi saçımla birlikte ruhumdan da kesip atmak için.
— Saçımen çok sevenler bile bana bir veda etmeden gittiğine göre onların da kakmasının bir anlamı yoktu.
— Veda etmediklerini nereden biliyorsun?
— Ettiler mi?Gözümü kapatmamı,açınca hepsinin geçeceğini söylediler.Kapattım.Açtım.Hepsi gitmiş.Bu bir veda mı sence?Bence duyduğum en büyük yalan.
— Vedalar can yakar, Pamuk.Belki de canının yanmasını istemediler.
— Ya veda etmemeleri daha çok canımı yaktıysa?
— Eskiden ...Haritaya bakardık.Hatıtlıyor musun?Bütün şehirleri yakın sanırdık.Aynı haritada olduklarına göre ne kadar uzak olabilirdi ki?Adana,İzmir'e çok uzakmış,Pamuk.Yürüyüp yürüyüp bitiremeyince anladım.