Eskiden geceleri karanlıktan korkardım, şimdi ise karanlık tek arkadaşım oldu. gecenin sessizliği,
en çok içimdeki gürültüye iyi geliyor artık. yıldızlara bakamıyorum eskisi gibi,
çünkü dilek tutucak bir yanım kalmadı. zamanla öğrendim.
karanlık sadece ışığın yokluğu değilmiş, bazen insanın içini örten bir örtüymüş, sessizce öyle işte:)