Ağır konuşma 1
Iyi dinle, işte verdim sözümü,
Yüreğine çivi gibi “çak” beni,
Yanılıp da, kaybedersem özümü,
Nemrut gibi ateşlerde “yak” beni…
Gönenirim, bana kıymet verirsen,
Sevdamızı, aşkımı korursan,
Töreliyim, bir hatamı görürsen,
Toprağından ayrık gibi “sök” beni…
Dallarında yıldızların uyusun,
Gölgesinde çocuklarım büyüsün,
Hiç kimseler, bilemesin sayısın
Ediver de, ağacına “kök” beni…
Hasret acı, ömür kısa, yol ırak,
Bir cevap ver, ne gün biter bu firak?
Kölen isem, işte meydan ya bırak,
Ya peşine, kurban diye “tak” beni…
Küskün bakma, ben barıştan yanayım,
Bir ümit ver, hep minnetle anayım,
Pınarından, içe içe kanayım,
Zülfün ile, bir kuytuya “çek” beni…
İzlerini, bensiz yola bırakma,
Hatıramı, hiçbir kula bırakma,
Ellerimi, sakın ola bırakma,
Bir avucundan, öbürüne “dök” beni…
Her Leyla ceylandır, seven gönülde
Yıllar geçse bile, bir iz bırakır.
İnsan yâd ederek, yaşar geçmişi,
İçin için tüten bir köz bırakır.
Ağır konuşma
Sensizliğin azabından bunaldım,
Basmadan gel bir ölümcül “ter” beni,
Bir şekilde, duyur bana sesini,
Yoksa bu dert, gece gündüz “yer” beni…
Varlığın var mı, üzen bir yanı?
Şüpheliysen, sor soruştur, bir tanı,
Nasıl sarar, bir sarmaşık, fidanı,
Sen de işte, öylesine, “sar” beni…
Bahar gelir, meltem olur, yel coşar,
Hep böyledir, yağmur yağar, sel taşar,
Yüceyse de, üzerinden, yol aşar,
Yıldıramaz, dağındaki “kar” beni…
Saçı sırma, yanakları, gül benli,
Kirmen’im ol, eğir beni, o denli,
Çiçek çiçek, Anadolu desenli,
Ayağına, kilim yapıp, “ser” beni…
Nice koştum, hayâlinin peşine,
Bir gecede, giriversem düşüne,
Kızar isen, hilâl gibi, kaşına,
Kirpiğini, ok eyleyip, “vur” beni…
Bir canım var, onu sana adadım,
Yalvarırım, yaklaş bana, bir adım,
Vuslatına öylesine sus adım,
Kandıramaz, “Firdevs”teki “nar” beni…
Ağlayarak okudum, bütün satırlarını
Gözlerim gün gelecek, hesap soracak senden.
Dök içini içime, belki yarın geç olur