Dede'nin ruh sızısı dış gözlerden o kadar belli oluyordu ki,insan onu süzdüğünde ruhundan çehresine yankılanan gürültü patırtıyı duyabilirdi.
Reklam
Zorluk sonrası ferahlık vaktinde nefes verip dişlerini sıkmasından nefesle beraber ruhunun da gökyüzünün mavisine karışıp gittiğini zannederdi insan.
"Öldükten sonra gördüğüm değer bana lazım değil."
