Bir duvarın ardında sıkışmış gibiyim, her nefesim sanki dar bir alanda sıkışıyor, her düşüncem ağırlaşarak beni daha da yavaşlatıyor. İçimde bir boşluk, dışımda ise bir yalnızlık var. Göğsümde, kalbimde bir ağırlık, her geçen saniye biraz daha büyüyor, sanki dünya üzerimde çökmeye başlıyor. Çaresizliğin kollarında, her şeyin anlamını yitirip yalnızca karanlık bir huzursuzluğun içinde kayboluyorum. Zihnim bir fırtına gibi, ama hiçbir yere varamıyorum, her şey belirsiz ve korkutucu.