Ado
@Bibliophile1
Banka Uzman Yardımcısı
Uluslararası İlişkiler
İstanbul
Karabük, 21 Şubat 1996
50 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Doktor Moreau'nun Adası
Moreau’nun etik anlayışı beni şok etti. Bir bilim insanının acıyı tamamen önemsiz sayması ve etik kaygıları tamamen bırakması tuhaf ve rahatsız edici geldi. Özellikle Moreau’nun sonuna kadar yaptığını sorgulamaması... Ölürken dedi mi acaba, hata ettim diye?
Kitapta insan ile hayvan arasındaki sınır fikri ilgimi çekti, zaten böyle olması istenmiş. Yaratıkların davranışları ve anlatıcının onlara zamanla alışması, “normal” dediğimiz şeyin aslında bulunduğumuz ortama göre değişebileceğini düşündürdü. Hani derler ya "Kime göre anormal"?
Bilim ve ahlak arasındaki çatışma da benim için önemliydi ama ben etiksiz insanın dünya üzerinde zaten tüm sorunların sebebinin olduğunu biliyorum. Kitabı sadece bir korku hikâyesi olarak değil, bilimin etik sınırlarını sorgulayan bir metin olarak gördüm, genel gibi.
Kitapta canavarların kendisinden çok, onları yaratan zihniyetin korkutucu olduğunu düşündüm. Asıl tehlikenin yaratıklar değil, onları üreten ve yaptıklarını haklı gören insan aklı olabileceğini fark ettim ve hatta gerçekte böyle şeyler var mı diye düşünmeden edemedim. Tıpkı o Epste*n mevzusunun devamının böyle olabileceği gibi.
Reklam
DÜNYA DÜZENİ = HAYVAN ÇİFTLİĞİ
SPOILER VAR!
Baskın Duygu: Umudum vardı; en azından en sonunda gerçekleri öğrendiler. Çok kişi kaybetmiş olsalar da. Mesela ilk giden domuz nerede, ben hâlâ merak ediyorum. Öfke oldu biraz ama
9/10
Beğendi
·2025 14. kitabı
·12 saatte okudu
·Okunma: 27 Kasım 2025 02:03
·SPOİLER ALARM-DİKKAT
Okurken kitap aktı gitti, çok sadeydi, en azından lisede okunabilir diye düşündüm. Birkaç saatte bitiverdi.
Bittiğinde spoiler vermek gibi olsun ki, şunları sordum: "George Lennie'yi neden öldürdü ki?", "Ama kaçabilirlerdi ikisi de!"
Mantığımla düşünemedim çünkü artık ben de onların üçüncü arkadaşıdım, çoktan hikayenin içine girmiştim. Olayları duygusal düşünmekten başka çarem yoktu.
Sonu kötü bitti ama, bunun için iyi hissediyorum, Bilindik tarzda biten kitaplar hatırlanmıyor. Tabi onların hayalleri ile ben de o çiftlik evine taşınma, o tavşanlara bakma, o tavukları besleme, o bahçeden sebzeleri toplama hayaline kapılmıştım.
Bunların dışında Lennie gerçekten ruh hastası mi, hala onu çok merak ediyorum.
Sonuç olarak sistem çürükleri yuttu ve sindirdi. Bunun info'sunu zaten yavru köpeklerin öldürülüşünden vermişler, ben anlayamamışım. Daha çok olay bekledim hem o fışırdak kadından hem de Skin'den ama gayet güzel bir kitaptı.
Köpek yavrularının boğularak ve yaşlı köpeğin silah sıkılarak öldürülmesini unutamayacağım.
SÖZDE KIZLAR - PEYAMİ SAFA - SPOILER2025 Okuma Raporları
SPOİLER VAR, DİKKAT!
Roman uzunca bir süre çok sakin ilerlerken Belma'nın yatağa düşmesiyle her şey bir anda değişiyor.
Belma yaşadıklarını anlatırken etrafındaki insanların son derece duyarsız ve acımasız oldukları görülüyor.
Kimse ona yardım etmiyor, yanında durmuyor, sadece dedikodu yapılıyor. Belma'nın ölümü herhangi bir dramatik yükselişin parçası değil; tamamen çevresinin yozlaşmasınun sonucu.
Onun çöküşü, romanın başından beri gizli gizli biriken gerçekliği ortaya çıkarıyor.
Finalde Mebrure mutluymuş gibi görünen bir kapanış yaşasa da, Belma'nın ölümü o kadar ağır ki okur için bu mutluluk çok arka planda kalıyor.
Ucuz atlattı Mebrure diye bir saniye düşünülerek Mebrure'nin mutlu sonunu anlatan o birkaç sayfa Belma'nın acısı atlatamayarak okunuyor.
_Özellikle bebeğin gömülme sahnesi beni mahfetti._
Mezbaha 5 Spoiler'lı2025 Okuma Raporları
Roman, zamanı parçalara ayırarak savaşın insan zihninde nasıl kırıldığını gösteriyor; geçmiş, şimdi ve gelecek birbirine karışıyor.
Billy Pilgrim sahneden sahneye sıçrıyor; hangi anın gerçek, hangisinin bilinç kırılması olduğunu seçmek giderek zorlaşıyor.
“Oluyor işte.” ifadesi sürekli tekrar ederek savaşın anlamsızlığını, insanın duygularının nasıl donduğunu hissettiriyor.
Anlatı, savaşın ortasında açlığın, ölüm korkusunun ve çaresizliğin bir anda belirip yok olduğunu gösteriyor; hafıza da aynı hızla kesiliyor.
Tralfamadorlular roman boyunca hem metaforik hem olası bir gerçeklik olarak duruyor; anlatı bilinç ile hayal arasında kayıp gidiyor.
Zaman düz bir çizgide ilerlemiyor; roman, her anın aynı anda yaşandığı bir evren fikrini öne çıkarıyor.
Billy’nin intihar etmiyor oluşu, ölümü bir son olarak değil, zamanın başka bir noktası olarak gördüğünü düşündürüyor; ölüm bile “sadece başka bir ana geçiş” olarak duruyor.
Vonnegut, mizah ile trajediyi aynı cümlede buluşturarak savaş deneyiminin absürtlüğünü açığa çıkarıyor; okur hem gülüyor hem rahatsız oluyor.
Kopuk geçişler ve anlık sıçramalar, savaşın zihinde nasıl kaydedildiğini yansıtıyor; roman bilinç akışıyla travmayı eşleştiriyor.
Mezbaha 5, gerçek ile hayalin sürekli yer değiştirdiği, savaşın insanlığı nasıl çarpıttığını her sahnede yeniden hissettiren, zaman algısını baştan kuran bir modern klasik olarak öne çıkıyor.
Reklam