Babamın şeyhini ziyaret ettim. Çocukluğumuzdan beri ona "Şeyh Dede" diye hitap ederiz; dilimizde öyle kaldı.
"Tebdil-i mekânda ferahlık vardır" niyetiyle kısa da olsa bir değişiklik yapmak istemiştim. Fakat bu ferahlığın böylesine özel bir huzura vesile olacağını tahmin edemezdim.
Elhamdülillah, iki yıldır göremediğim şeyhimi görmenin huzurunu yaşıyorum. Bazen insanların bir mürşidinin olmaması ve bu hissi hiç tatmamış olmaları beni düşündürüyor. Dünyada bir âlimin yanında bulunmanın, onun rehberliğinde dünya imtihanlarını ve kulluk yolculuğunu sürdürmenin insana verdiği ayrı bir güç ve emniyet hissi var. Bu hissi belki de en iyi, mürşidi olanlar bilir.
Ziyaretin ruhumda ve bedenimde bıraktığı his ise tarif etmekte zorlandığım bir güzellik... Sanki muhabbetiyle yirmi ciltlik bir eseri okuyup bitirmiş gibi, manevî bir doyum; zikrin sesi ve kokusuyla yenilenmiş gibi bir tazelik... Her zerremin baharın ilk günlerindeki canlılığa kavuşması gibi...
Elhamdülillah... Bazı ziyaretler menzile varmak değil, gönlü aslına döndürmek içindir.🌸🌷