İlk karşılaşmamızdan bu yana birlikte geçirdiğimiz her anı saymıştım.
Gülümsemeleri saymıştım.
Ortaya çıkan gamzeleri.
Gözlerinin vücudumda gezindiği zamanları.
Midemdeki kelebekleri.
Her dokunuşu. Her bakışı.
Aramızdaki bağ daha biz tanışmadan önce var olmuş gibi hissettiren her anı.
Evet, saymıştım. Her. Bir. Tanesini.
Tanrı ya bakıp fısıldadım. “Onu yanımda tutabilir miyim? Lütfen?” Dünyanın yaratıcısına karşı bana-borçlusun kartını oynamak istemiyordum ama... Bana borçluydu.