Bilgin SOYUAK
@Bilozof
Kopuk Uçurtma kitabının yazarı
instagram : bilginsoyuak
EEM
18 okur puanı
Kasım 2017 tarihinde katıldı
Profesörün itiraflarıEdebiyat
İnsan beyninin ürettiği elektrik akımları da tıpkı parmak izi gibiydi. Hiçbiri birbirine benzemiyordu. Bu sayede kimin ne düşündüğünü yakalayabiliyor ve o insanin beynine girebiliyorduk. Cep telefonları işimizi cok kolaylaştırdı. Bu sayede o zihinden diğerine sıçrayarak geleceğe mesajlar gönderebiliyorduk. Teknoloji ilerledikçe tüm dünyadaki insanlari kaydetmeye başladık. Doğan her yeni bebekten başlayarak, dünyanın neresinde doğarsa doğsun …
Profesör
Zamanda asılı kalmak..Bu nasıl olabilir?Edebiyat
"Zamanı durduruyordu. Daha doğrusu, zamanda duruyordu. Zaman ve zamanın içindeki herkes, her şey onun yanından akıp geçiyordu. Bu şekilde 10 yıl durursa on yıl ilerideki görüntüleri görebiliyordu."
"Anladım sanırım" dedim.
"Ama hala aklıma yatmayan bir şey var. Zamanda nasıl olur da on yıl asılı kalabilir?"
Sayfa 195 - Rozalia'nin mucizesi
Tanrı (!)'nın Bug'ıEdebiyat
Bunun tek bir anlamı vardı. Rüyamda geçmişe gitmiştim. Hem de gerçek geçmişe. Sanırım Tanrının Bug'ını buldum.
Sayfa 182 - Rozalia Kendini Keşfediyor...
Seviyorsan git konuş bence...Edebiyat
Mesela reddedilme korkusu bir kadının hissettiğinden daha çok hissedilir erkek tarafından, çünkü açılma çabasından önce “Seviyorsan git konuş ne kaybedersin ki?” diye motive eden arkadaşları, reddedilince genelde dalga konusu yaparlar bunu. Ve çok gaddarca yaparlar. Yani hem reddedilip hem de aşağılanırlar.
Sayfa 56 - Umut - Adel
Ninenin DuasıEdebiyat
Trene binerken iki büklüm, yüzü kırışıklarla dolu ama bembeyaz, melek gibi bir teyze vardı yanımda.
Ürkek ürkek benden tarafa bakıyordu ama ben ne zaman bakışlarımı ona doğrultsam hemen gözlerini kaçırıyordu. O söylemeye cesaret edemiyordu
ama ben anlamıştım meramını.
“Teyze elimden tut hadi! Ben yardım ederim sana binerken, ver o valizi de” dedim.
O ürkek bakışlar; gözlerindeki ışıltı ile yüzünde melek gülüşüne evriliverdi birden. Eski, tokalı, kahverengi valizini de ben aldım elime, zaten benim sadece sırt çantam vardı. Bir de beyaz poşetim. Üçüncü vagondaydı yerleri. Kocasının kulağındaki işitme cihazını arkalarından valizi taşırken gördüm. O yüzden amca konuşamamış benimle, teyzem de utancından seslenememiş
belli ki. Koltuklarını bulduk oturttum yerlerine. “Siz otura durun, ben de şu valizleri yerleştireyim” deyip valizler için boş yer aramaya başladım. Vagonun sonunda kapının yan tarafında bir boş yer buldum valizler için. Valizleri oraya yerleştirip tekrardan yanlarına döndüm.
“... Gayril magdubi aleyhim veleddalin. Âmin” dedi, yüzünü avuçlarıyla sıvazlarken.
“Teyzeciğim bir isteğin olursa ben arada dolaşır, gelirim yanınıza”
dedim.
“Ah guzum! Allah senden razı olsun, tekerine daş değmesin inşallah” dedi. Gülümsedi bana, elini öptüm, döndüm kendi vagonuma gittim. Ama teyzenin sesi vagona yayılmaya başlamıştı.
“Pek bi iyi oğlanmış; yardım ediverdi bize, bekâr mı acaba? Sormadım tüh. Bizim de alt komşunun kızı var okulu yeni bitirdi, öğretmen oldu.” cümlenin sonunu duyamayacak kadar ilerlemiştim. Bu sefer de ben gülümsedim...
Sayfa 15