"Ama unutma...Bir sen değilsin karanlığın orta yerine ansızın düşen. Ben hep buradaydım. Sen değilsin gözyaşlarına bağlı hayallerini karanlığa düşüren. Bir sen değilsin yalnızlık dolu zamanları küçük hıçkırıklarla delip gözlerinden akıtan. Ve bir sen değilsin saçları ayna ile makas arasında gidip gelen."
"Sen değilsin o. Gölgendir. Gölgene çarpıp boşlukta kırılan yansımandır. İçindeki korkak çocuğun siluetidir. Sen değilsin kendi bedenini bile taşımaktan acizken karanlığa mahkum edilen. Sen değilsin yerli yersiz kelimelere incinen. Sen değilsin içindeki korkak çocuğa sussun diye yalvaran..."