Yaşlandıkça, kadere boyun eğip mezarlıklar kadar sessizleşiyor,
Söndürülmüş mum gibi susuyor insan.
Hayattan koparılmış dala dönüyor,
Su gibi çukurunda kuruyor insan.
Günü yaşayanlar, ömrünün son baharındakilerin hissiyatını fark etmiyor,
Issız bir köşede unutuluyor insan.
Günaydınların en güzeli, merhabaların en sıcağıdır.
Kitaplar dolusu sözden daha çok şey anlatır.
Kelimeleri aradan çıkarıp insanı rahatlatır.
Tahsin Özmen