Butimar
@Birdigerkam
Öğretmen,öğrenci
Türk Dili ve Edebiyatı,Yeni Türk Edebiyatı Bilim Dalı Yüksek Lisans Öğrencisi
485 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bir Katilin Tükenmez Kalemi, okurdan ciddi dikkat ve yorum çabası talep eden eser, ilk bakışta sade ve akıcı dile sahip olurken bu sadeliğin ardında yoğun ve kapalı anlam dünyası barındırıyor. Kolaylıkla okunur; ancak kelimelerin veyahut cümlelerin taşıdıkları anlamı kavrayabilmek için satır aralarında daha öncede belirttiğim gibi dikkatle ilerlemek gerekir.
Eserin belkemiğini oluşturan "Maktul kim, katil kim?" sorusu. Gerçekle sanrı arasında gidip geliyorsunuz. Gerçekten bir cinayet yok ama içinde öldürdüklerinin katili olarak kabul etmiş olduğunu düşünüyorum.
Lizbon’un sarı sokaklarından başlayıp zihnin zifiri kuytularına inen eser; alışmak, unutmak, doğum ve ölüm gibi ağır temaları şiirsel ama bir o kadar da sert üslupla harmanlıyor. Bilinçdışının yuttuğu acılar ve "yeryüzüne düşmüş bir göktaşı" kadar yalnız hissetme hali, yersiz yurtsuzluk kavramını edebiyatın imkânlarıyla yeniden tartışmaya açıyor.
Hazmı kolay olmayan ama zihinde uzun süre demlenecek, psikolojik derinliği olan eser arayanlar için doğru tercih olabilir.
Okumanız bol olsun. 
Esra Pekin
Bu incelemeyi yazarken kitaba dair hislerim o kadar arafta ki beğendim mi beğenmedim mi inanın tam olarak adlandıramıyorum.
Salih Uyan kalemiyle ilk defa Ruh Diyeti sayesinde tanıştım. Kitap temelde üç bölümden oluşuyor: Mutluluk, kişisel gelişim ve kültürel değişim. Yazarın dili gerçekten sade, metinler sizi yormadan akıp gidiyor. Hatta okurken altını çizdiğim, "burası güzelmiş" dediğim epey satır oldu. Fakat sorun şu ki kitap bir bütün olarak beklentimi maalesef karşılamadı.
İlgi çekici, beklentiyi yükselten önsözü var. Ancak sayfalar ilerledikçe o önsözdeki vaatle asıl içeriğin pek örtüşmediğini, arada bir kopukluk olduğunu hissettim.
Bu kitap bana aslında kişisel gelişim sularında yüzen metinlerle ilgili net bir karar aldırdı diyebilirim. Eskiden de mesafeli olduğum bu türe sanırım bundan sonra şans vermeyi düşünmüyorum. Çünkü günün sonunda hepsi birbirinin kopyası gibi hissettiriyor; aynı formüllerin ve aynı fikirlerin farklı cümlelerle tekrarlanmasından öteye geçemiyor.
Kişisel gelişim sevenler için akıcı bir alternatif olabilir ama özgünlük arayanlar için pek de doyurucu değil. Keyifli okumalar dilerim.
Beyhan Budak’ın YouTube videolarını zaman zaman açıp dinleyen ve o sohbet havasından keyif alan biri olarak kitabına da benzer beklentiyle başladım. Ancak dürüst olmak gerekirse sayfalar ilerledikçe aradığımı bulamadım.
Kitabın dili kesinlikle çok sade, akıcı ve okuyucuyu yormuyor. Fakat içerik açısından beni tatmin etmeyen temel sorun Budak'ın sürekli "hatırlatma" modunda kalmasıydı. Neredeyse her sayfa bana yeni bakış açısı kazandırmaktan ziyade zaten daha önceden bildiğim, üzerine düşündüğüm veya aşina olduğum şeylerle karşı karşıya bıraktı.
Burada şu ayrımı yapmak gerekiyor sanırım: Çok iyi psikolog olmak ve ekran karşısında insanlara etkili şekilde hitap edebilmek ile kitap yazmak birbirinden çok ayrı şeyler. Videolarındaki o samimi ve etkileyici ton, kelimelere döküldüğünde maalesef aynı gücü koruyamamış, biraz yüzeysel kalmış.
Kişisel gelişim veya popüler psikoloji okumalarına yeni başlayanlar için belki faydalı bir kitap olabilir. Ancak benim için altı çizilecek yeni bir fikirden ziyade bilinenlerin sade bir dille tekrar edildiği okuma deneyimi oldu.
Okumanız bol olsun
Namık Kemal'in Vatan Yahut Silistre oyunu, Türk edebiyatında romantik tiyatronun öncüsü olmasının yanı sıra yazarın edebi faydacılık anlayışının yansımasıdır. Birçok türde eser veren Namık Kemal, kitleleri eğitme ve toplumu yönlendirme hedefine ulaşmak için tiyatroyu güçlü bir araç olarak konumlandırmıştır. O, tiyatroyu salt eğlence olarak görmekten ziyade, estetik zevk sunarken toplumsal mesajlar da veren didaktik platform olarak tanımlar. Bu faydacı yaklaşımla Şinasi'nin geleneksel tiyatro çizgisinden bilinçli şekilde ayrılarak, tiyatro sahnesini kendi ideallerini halka aktardığı bir dava kürsüsüne dönüştürmüş ve tezli tiyatronun (Kaplan, 1948) temellerini atmıştır.
Dört perdelik oyunun konusu Kırım Savaşı'nda geçmektedir. İslam Bey ve Zekiye Hanım karakterleri üzerinden işlenen vatan aşkı, bireysel mutluluğun vatanın selametiyle nasıl iç içe geçtiğini gösterir. "Vatan" kavramı korunması gereken kutsal emanet olarak işlenir.
Eğer Tanzimat Dönemi ruhunu, Türk milliyetçiliğinin edebi köklerini ve yazarın kalemini "silaha" nasıl dönüştürdüğünü anlamak istiyorsanız Vatan Yahut Silistre kitaplığınızda mutlaka bulunmalı.
Okumanız bol olsun.
Lisans yıllarımda Tanzimat edebiyatı dersinde "klasik" olarak okutulan İntibah’a, lisansüstü çalışmalarım vesilesiyle bu kez çok daha derin bir mercekle geri döndüm. Eser akademik ilgiyle tekrar okuduğunda o ilk okumadaki yüzeysel "aşk ve trajedi" kalıbından ne kadar ötedr bir eser olduğu çok daha iyi kavrıyor insan.
Hepimizin bildiği gibi eser, aslında Kemal'in zihninde "Ali Bey’in Sergüzeşti" olarak canlanmış fakat dönemin sansür ve yayın koşullarıyla "İntibah" (Uyanış) adını alarak edebiyatımıza girmiştir. Bugün baktığımda, başlığın bu değişiminin bile romanın kaderiyle ne kadar örtüştüğünü görüyorum. Bir sergüzeşt (macera) olarak başlayan hikaye, gerçekten de acı dolu bir uyanışla son buluyor.
Klasikleri zamanın farklı dilimlerinde, farklı donanımlarla tekrar okumak lazım. Eskiden sadece Ali Bey’e kızarken şimdi bu trajedinin sosyolojik ve edebi altyapısını incelemek bana bambaşka bir ufuk açtı. İntibah bir dönemin bir zihniyetin ve insanın değişmez hatalarının aynası.
Uyanmak iyidir ama bazen uyandığınızda her şey için çok geçtir.
Okumanız bol olsun
