"Herkesin iyiliği sözde."diye anlatmıştı anneannem o günleri. İnsanın özünün kötü olduğuna inanıyordu. İnsan iyi olmak için çok çabalamak zorundaydı ama kötülük için çabalamaya gerek yoktu. Bunu hayat ona göstere göstere öğretmişti. "Bir insan iyi mi kötü mü öğrenmek istiyorsan bekle, elbet içinin karısını göstereceği bir şey olur." derdi. "Melek sandıklarının şeytan kesilmesi, karşılarına bir küçücük fırsat çıkmasına bakar." derdi melek sandıklarının şeytan kesilmesi karşılarına Bir küçücük fırsat çıkmasına bakar
İnsan gömmek istiyor. İnsan, baş edemeyeceği kadar büyük olduğu için bilinç düzeyine taşıyamadığı şeyleri zihnin çok derinine bir yere gömmek istiyor. Gömüyor da... Bir süre için...
Bu sırada unutmasına yardımcı olacak her şeyi kabule hazır oluyor. İnkâr mı? Hemen!
Yalan mı? Derhal!
Yok sayma mı? En güzeli!