Özlemek en ağır duygulardan biri sanırım. Hiç olmayacak birinin hayaline özlem, özgürlüğe özlem, yaşamaya özlem... Özlemek zordur ama içindeki umudu diri tutar. Ve bu şiirler özlem ve umut dolu.
Her zaman korkan bir millet olduk. Bizden zeki olandan, güçlü olandan, zengin olandan, mutlu olandan... Korkumuzdan beslenenler hep oldu çünkü. Korkuları bir kenara bırakıp potansiyelimizi görmeliyiz ancak o şekilde yükselebiliriz.
İçimizdeki farklı sesleri bastırmak yerine dinlemeli bir harmoni oluşturmalıyız. Artık yüz yıl öncesini değil yüzyıl ötesini yaşamanın vaktidir. Bu da bastırmak, korkutmak yerine dinlemekle, demokrasî dediğimiz kavramın yaşanmasıyla olur.