Beni hiçbir şey tüketemezdi evvelce, hiçbir şey alıkoyamazdı yarına neşe ile uyanmaktan. Hiç tasam olmazdı, her şeyi hallolacağına inanarak uyur, sabah o ümitle kalkardım.
İnsanların zor bulup yapmadığı şeylere meylim olurdu. Hep potansiyelimi zorlamak beslerdi beni.
Şiirler dökülürdü zihnimden. Halledemediğim bir kederi şiir yazarak atarbilirdim içimden.
Şimdi susmak satın almış dimağımı. Ne tasamdan âzâd olabiliyorum, ne de hallolacak deyip geçebiliyorum üzülmeyi.
Kimsenin görmediği yerlerde zayıf düşene kadar ağlamadan gelemiyorum kendime.
Neşem şartlandı, hüküm giydi, mizansen ruhum izinli artık.
Neredeyim de bu kadar uzakta, bulamıyorum kendimi.