Çocukları sokaklarda başı boş görmeye dayanamıyordu. Onlar masum, suçsuz sevilmesi gereken canlılardı. Gelecek hani çocuklarındı? Bu çocuklar sokakta ancak harcanır, geleceği de heder ederdi. Birkaçına el uzatması belki onları kurtarabilirdi ama ya geride olanlar? Ya orman kenarlarında uy*$₺uru!u kullanarak taze beyinleri ölenler? Sırf karnı doysun diye hırsızlık yapan, alıştırıldığı beyin uçuran maddelere ulaşabilmek için ulaşabilmek için gözlerini bile kırpmadan insan canı alanlar? Zenginlerin hava atmak için her hafta katıldığı sokak çocukları dernekleri gerçekten ne işe yarıyordu? Göz boyamaktan öteye geçilmiyordu. Bu çocuklar temelden hırslı ve tehlikeli olabiliyorsa bu da onların suçu olamazdı.
Bir adamın, ruhuna bu kadar bu kadar hükmetmesine ne ara izin verdiğini kendine sorup duruyordu. Cevap çok netti. Kimse ondan izin istememişti. Aşk tüm izinleri yırtarak kendine yerleşke yapan tek duyguydu.