Kuark dünyadaki en küçük şey değildir. Hani ölüm döşeğindeyken geriye bakıp da keşke daha çok çalışsaydım deme ihtimalin var ya, o ihtimal o kuarklardan bile daha küçük çünkü öyle bir şey olmayacak.
Karar verdiğim an vücudum titremeyi bıraktı, üzerimde tuhaf bir rahatlama hissettim. Ve o an intihar eden insanların neden son günlerinde çok neşeli olduklarını anladım iliklerime kadar. Çünkü artık sona vardığını biliyordu. Artık karar verilmişti, bitiş çizgisi önündeydi. Son adımlardı. Biliyordu, benim gibi…
Üzüntüyü insan unutuyor.
Kırılmak gerçek bir kırık gibi.
Bir süre iyileşmesini bekliyorsun.
İyileşmiş gibi görünüyor ama aslında
hiçbir zaman eskisi gibi olmuyorsun.