Books good
@Booksgood
17 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Oblomov için bu hırkanın paha biçilmez sayısız değeri vardı; yumuşaktı, uysaldı, vücut onu hiç duymuyordu, efendisinin en küçük hareketine uysal bir köle gibi boyun eğiyordu.
Ona güvenmiştim, o kendine güvenmediği zamanlarda bile.
Onu sevmiştim, o bana sevgisini göstermediği zamanlarda bile.
Ona aşık olmuştum ve ona bunu söylemiştim, o bunu söylemezken bile.
Ben aslında bütün yollarımı onunla inşa etmiş, en çok onun anlattığı masallara inanmıştım.
Bu bir masaldı, ben o masalın ne kötü cadısıydım ne de prensesi. Ben bu masalın hiçbir şeyiydim.
Beni yönetiyordu, bütün güvenime rağmen. Sadece bu yaşımı da değil, bütün yaşlarımı. Bu iyileştirmek değil, yıkmaktı. Bu korumak değil, parçalamaktı.
Geçmişim bir yerlerde ölüyse, geleceğim bu adamın kollarında hapisti ama ben hapsolmayı da seviyordum.
Çünkü hapsolduğum yer güvenilirdi, içinde şefkat vardı, aidiyet vardı; hem onun bana hem benim ona aitliğim...
Bu hapsolduğum yerde birçok duygu vardı ama kötü hiçbir duyguya da yer yoktu.
Kader miydi? Neden bazı çocukların yolu en kötü şekilde çiziliyordu? Bunun adı kader olmamalıydı, bunun adı azap olmalıydı, bunun adı cehennem olmalıydı ama bunun adı kader olmamalıydı. Çünkü çocuktular. Çünkü çocuklar savunmasız olurlardı.
Çünkü çocuklar, bazen kendilerini koruyamazlardı.
Çünkü çocuklar bazen kaderlerinden kaçamaz, ölene kadar kendi çocukluklarından korkarlardı.