Bazan;
Emek vermek yetmez
Çabalamakla da olmaz
Ne kadar istersen iste
Bazan hiçbir şey olmaz
Olan;
Zamana
Emeğe
Hayallere
Ve
Sana
Olur, geriye ne kaldıysa tabi.
Süslü lafların ütopyası değil, gerçeklerin distopyası burası.
Üç kişinin başardığını üçbin kere dile getirdiği bir fenomenya.
Hepsi reklam, severek kim mutlu olmuş? Madem olmuşlar, neden bu aşk şiirleri, romanları, film, dizi ve şarkıları?
Söyleyin bana ? Romeo, Ferhat, Kerem, Mecnun ve Juliet, Şirin, Aslı, Leyla neden öldüler? Madem sevenler mutlu, onlar sevmedi mi? Onlar sevdiyse, şimdikler de sevgi mi?
Kimi parasına aşık oldu, kimi şöhretine, kimisi fiziğine, kimisi şehvetine. Leyla çok mu güzel bir kadındı da hikayesini duyduk hepimiz? Ruha aşık olan kalmadı ne yazık ki...
Ben bu çağın çocuğu değilim...
Görünmez İnce TellerAlıntı
"İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış."
Sayfa 154
"Sevdiğin insanlara karşı zor olmamak için o kadar basiyleşiyorsun ki sana değer vermeye bile gerek duymuyorlar."
- Ya da güvenmeye... Sevmeye zaten hiç gerek yok. Çünkü bir çocuksun onun gözünde. Bütün dünyaya buz gibi soğukken, sadece ona ısınan bu yüreğin, onun nezdinde "çocuksu" olarak adlandırılmış ve "biraz büyü" diye de not düşülmüş. Zor olanların gayet tabi olarak adamdan sayıldığı bir yürekte, senin basitliğinin hiçbir lüzumu kalmamış. Bırak olgunluk ve adamlık (ona karşı) zorlara ithaf edilsin. Elbet bizim basitliğmizin de bir lüzumu olacağı ve çocuksuluğmuzun kadre bineceği zaman gelir. Varsın, en mutlu zamanlar onun olsun. Ben; kendi yalnızlığım, çocuksuluğum ve dahi basitliğimle yaşarım. Her gece kaybetme korkusuyla esneyen bu yüreğimi en azından yalnızlığımla örterim artık...
Sevginin VehmiEdebiyat
Sevmeye cesaret edemiyoruz ama daha da vahimi, sevilmekten çok korkuyoruz. Sanki geçmişte yaşadığımız kötü anların intikamını almak istercesine içimizden haykıran(bir zamanlar cenneti andıran kalbimiz) hiciv dolu duygular, bizi sevmek isteyen insandan acısını çıkartmaya itiyor. Ona bakmaya, sesini duymaya dahi tahammül edemiyoruz. Adeta geçmişimizi karşımızda görüyor, yaşanılma imkanı varken elimizden kayıp giden o anları(ki hepsi birer anılar ve hayaller mezarlığı artık) onun gözlerinin içinde görüyoruz. Dayanılmaz bir acı, nefret ve kin duyuyor insan. Tam olarak niçin sinirlendirdiğimizi kestiremeden hemencecik uzaklaşıp gitmek istiyoruz oradan.(Kadere mi küsüz yoksa kaderimizdekilere mi kırgın?) Sevgi uğruna en meşaketli yeislerin bile(kim bilir kaç hicrana tekabül eder gecelerim?) üstesinden gelmişken, şimdi neden tertemiz hülyalarımızdan bile vehmeder olduk?