Betül Şimşek
@Bs28
Çocuk Gelişimi ve Eğitimcisi
Lisans
10 Şubat
30 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
İnsan Neyle Yaşar? insan duygularını son derece doğal ve hayatın içinden, gerçekten yaşanabilecek hikâyelerle ele alan bir kitap. Okurken olayların kurgu olduğunu unutup, sanki yanı başımızda yaşanıyormuş gibi hissediyoruz.
Kitapta özellikle insanların birbirine duyduğu saygı ve sevginin, bazen çok basit bir nedenden dolayı nasıl bir anda kavgaya dönüşebildiği anlatılıyor. Küçük bir kırgınlık ya da yanlış anlaşılma büyüyerek şiddetleniyor, zamanla sevginin yerini öfke ve nefret alıyor. En çarpıcı nokta ise, bu nefretin aslında karşı tarafa değil, insanın kendisine zarar verdiğini göstermesi.
Aynı zamanda kitap, insanlıkla ilgili sorunları da bu hikâyeler aracılığıyla adeta yüzümüze çarpıyor. Bencillik, öfke, merhamet eksikliği gibi duyguların sonuçlarını sade ama etkili bir şekilde gösteriyor.
Yazar, bu temaları akıcı ve gerçekçi bir anlatımla, farklı olaylar üzerinden ele almış. Gerçekten çok beğendiğim bir kitap oldu.
Reklam
Mucize Çocuk benim için en başta gerçek bir hikâyeye dayanmasıyla etkileyiciydi. Zaten bir çocuğun bu kadar küçük yaşta böyle büyük bir hastalıkla mücadele etmesi başlı başına sarsıcı. Çocuk dediğin oyun oynar, arkadaşlarıyla güler diye düşünüyoruz ama burada ana karakter akranlarından çok daha erken bir şekilde hayatın zorluklarıyla tanışıyor.
En çok etkilendiğim şeylerden biri de arkadaşlık kısmıydı. Hastalık sürecinde yakın arkadaşlarıyla sorunlar yaşaması, aralarının açılması çok gerçekti. Çünkü böyle durumlarda sadece hastalıkla değil, insanların tavırlarıyla da mücadele ediyorsun. Ama sonra bazı şeyleri aşabilmeleri, hataları fark edip yeniden bir araya gelebilmeleri bana umut verdi. Özellikle çocuk yaşta bunu başarabilmeleri çok kıymetliydi.
Bir yandan da bu süreçte kendi yeteneklerini keşfetmesi beni etkiledi. Zor bir dönemin içinde bile insanın kendini bulabilmesi, yeni yönlerini fark etmesi gerçekten değerli bir mesajdı. Kitap sadece hastalığı anlatmıyor, aynı zamanda büyümeyi de anlatıyor.
Yazarın annesinin de benzer bir hastalık yaşamış olması kitabı daha da duygusal yapıyor bence. O yüzden bazı yerlerde hüzün daha yoğun hissediliyor. Okurken “bu sadece bir kurgu değil” düşüncesi insanı daha çok etkiliyor.
Genel olarak kitap beni hem üzdü hem de güçlendirdi diyebilirim. Ağladığım yerler oldu ama aynı zamanda “devam edebilmek” fikri çok baskındı. Zor da olsa, kırılarak da olsa ilerleyebilmek… Bence kitabın asıl mucizesi buydu.
Hitomi Hirosuke, zihninde kurduğu o kusursuz dünyayı gerçeğe dönüştürmek isteyen bir karakter. Bu onun için sıradan bir hayal değil; neredeyse saplantıya dönüşmüş bir arzu. Tam bütün umutlarını kaybettiği anda büyük bir servet fırsatıyla karşılaşıyor ve bu fırsatı, hayalindeki dünyanın anahtarı olarak görüyor.
Bu isteği o kadar yoğun ve yakıcı ki, doğru ile yanlış arasındaki çizgi giderek silikleşiyor. İkizi gibi olan Genzaburo’nun yerine geçerek kendi kaderini yeniden yazmaya karar veriyor. İşte tam burada hikâye daha da çarpıcı bir hâl alıyor.
Kurulan Panorama Adası gerçekten bir rüya gibi; masalsı, büyüleyici ama aynı zamanda hafif bir huzursuzluk da hissettiriyor. Yazar, hayal ile gerçek arasındaki o ince çizgide okuru gezdiriyor. Okurken hem hayranlık duyuyor hem de “bu iş nereye varacak?” diye düşünüyorsunuz.
Kitabın sonu da en az konusu kadar etkileyiciydi. Çarpıcı ve akılda kalıcı bir finaldi. Ben hem konusunu hem atmosferini çok beğendim. Akıcı, farklı ve zihinde uzun süre kalan bir kitaptı.
Vatan Yahut Silistre, vatan sevgisini ve fedakârlığı çok güçlü bir şekilde anlatan etkileyici bir eser. Vatanı için gözünü kırpmadan canını verebilecek kadar cesur bir askerle, ona duyduğu aşk için her şeyi göze alan genç bir kızın hikâyesi anlatılıyor. Kitabı okurken kendimi savaşın ve mücadelenin içinde gibi hissettim. Vatan sevgisi, kişisel duygularla birlikte verilmiş ve neredeyse her sayfada hissediliyor. Dili akıcı ve sürükleyici olduğu için kısa sürede okunan, bende iz bırakan bir kitap oldu. Genel olarak çok beğendim; anlamlı ve etkileyici bir eserdi.
Üniversitedeyken sosyal sorumluluk dersinde Kahraman Eroğlu hocamızdı. Eğer pandemi yaşanmasaydı, bizimle birlikte güzel bir yardım projesi başlatacaktı ama nasip olmadı. O dönem kitabını bizlere tanıtmış ve gelirini bağış amaçlı kullanacağını söylemişti.
Sürgün kitabında, 1990’lı yıllarda mesleğinde yaşadığı sürgünleri, bu süreçte verdiği mücadeleleri, yaptığı çalışmaları, çevresinden gördüğü desteği ve ihanetleri, dönemin siyasetini ve anılarını anlatıyor.
Okurken, hocamın tüm zorluklara rağmen mücadeleden vazgeçmemesine, ne olursa olsun pes etmeyip sonuna kadar direnmesine hayran kaldım. İnsanlara karşı ince düşüncelerinden bahsederken, insanlıkla ilgili de ders çıkarmamızı sağladığını düşünüyorum. Kitabı imzalarken şu sözü yazmıştı ve çok beğenmiştim:
"Doğanın, börtü böceğin, daha sonra insanların özgürlüklerine bağlı mutlu bir yaşam sürmeleri için sevgiler."
Kendisini üniversitede kısa süreliğine tanımış olsam da ne kadar iyi bir insan olduğu hemen belli oluyordu. Kitabı okudukça bu iyiliği daha da derinden hissettim. Yaşadığı onca haksızlığa rağmen karakterinden ödün vermemesi ve her koşulda dik durması, onun ne kadar güçlü ve değerli bir insan olduğunu bir kez daha anlamamı sağladı.
Kendisine buradan sağlıklı, huzurlu ömürler diliyorum.
Reklam