Büşra

Kırgınların, yaralıların, gidecek yeri, atacak adımı kalmamışların, vurulmuş da ortada kalmışların, ölmüş de cenazesi unutulmuşların grubundayım; yolunu şaşırmışların, kendisini karanlık ormanların ortasında bulmuşların. Dilese de oluvermemişlerden, ruhu defalarca yanan, derisi diri diri soyulan, her defasında bir daha yansın diye bir daha yenilenlerindenim. “Hiç yara almam,” sanırken aldığım yaralardan tanınırım belki. Yürümeye mecali kalmamış da iki koluna girip sürüklenen hastalar kafilesine kaydedilmiş olmalı adım.
Küçük ya da büyük olması önemli değil. Eğer sıkıntılarından bahsetmez sen onları unutup gidersin
𝙃𝙚𝙧 𝙤̈ğ𝙧𝙚𝙩𝙞𝙡𝙚𝙣, 𝙗𝙞𝙡𝙙𝙞𝙠𝙡𝙚𝙧𝙞𝙢𝙞𝙣 𝙮𝙚𝙧𝙞𝙣𝙞 𝙖𝙡ı𝙮𝙤𝙧. 𝙃ı𝙯𝙡𝙖 𝙨𝙞𝙡𝙞𝙣𝙞𝙮𝙤𝙧 𝙯𝙞𝙝𝙣𝙞𝙢𝙚 𝙧𝙪𝙝𝙪𝙢𝙖 𝙞ş𝙡𝙚𝙣𝙚𝙣 𝙔𝙖𝙡ı𝙣 𝙝𝙞𝙨𝙡𝙚𝙧 𝙫𝙚 𝙗𝙞𝙡𝙜𝙞𝙡𝙚𝙧. 𝙀𝙣 𝙮𝙖𝙠ı𝙣ı𝙢 𝙙𝙞𝙮𝙚 𝙗𝙞𝙧 𝙫𝙖𝙧𝙡ı𝙠 𝙮𝙤𝙠. 𝘽𝙞𝙡𝙞𝙮𝙤𝙧𝙪𝙢.
Sayfa 177·Kitabı okuyor
1000Kitap
Hayat sonlanasıya kadar insan yaşadığı her kötü olayın en kötüsü olduğuna inanır
1000Kitap
Sonlu bir aşk, sonsuz zenginlik olan, acının karanlık membalarında yıkanan ve mükemmelliği bulmak için farklı varlıklardan geçen ama bu hayal kırıklığının içinde yeni bir tohum vardı, onu çevreleyen her şeye karşı buruk bir nefret ve henüz nasıl bir yol bulacağını bilmeyen intikam duygusu.
1000Kitap