Peki ya öfkenin daima onu yaratanlara geri dönmesine ve korku salan hiç kimsenin hiçbir zaman öfkeden yana güvende olmamasına ne demeli? Bu noktada, iç savaşın ortasında tiyatroda okununca yargıçlar tarafından verilmiş bir karar gibi halkta yankı bulan, Liberius'a ait şu dize aklına gelsin:
Çok kişinin korktuğu kişi, çok kişiden korksa gerek