Katılırsınız, katılmazsınız; o sizin bileceğiniz bir şey ama bence bazı insanlar eleştirilemez. O kadar doğru işler yapmışlardır ki topluma o kadar çok örnek olup faydalı olmuşlardır ki eleştirilemezler. Zülfü Livaneli de bu kişilerden biridir benim için. Kendisi akil insandır, örnek bir insandır; iyiye, doğruluğa, dürüstlüğe örnektir. Daha önce birçok eserini okudum. Birçok kişinin kendinden geçerek okuduğu Serenad ve Kardeşimin Hikâyesi birer başyapıttır benim için.
Fakat gelgelelim Bekle Beni'yi okurken büyük bir hayal kırıklığı yaşadım. Sanki yazan Zülfü Livaneli değil de günümüzden genç bir yazar. Kitapta bir şey eksik gibi; hızlıca baskıya yetiştirilmek için fazla detaya inilmeden oldu bittiye getirilmiş gibi. Oysaki işlenen konu çok derin, ülkenin kanayan yarası. Ne o hapishanedeki zorluğu, ne ayrılık acısını, ne de aşkı hissedebildim. Hâlbuki daha önceki kitaplarında sanki bir sıtmaya tutulmuş gibi iliklerime kadar bütün duyguları yaşadım, hissettim.
Sonuç olarak kitap benim beklentimin altında kaldı. Bunu eleştiri olsun diye söylemiyorum, sadece duygularımı paylaşmak istedim. Kitapla kalın.