Kaç gündür kitap açmıyorum.
Mesele zaman değil, odak.
Zihnim tek bir yerde kalmıyor; Rojava sürekli araya giriyor.Sayfaya bakıyorum ama metin ilerlemiyor, çünkü aklım güncel değil, yaralı.
Orada olan bitenler, özellikle Kürt çocuklarının hayatına doğrudan değen tarafıyla, okuduğum her şeyi hükümsüz kılıyor.Satırları takip ediyorum ama anlam kurulamıyor; düşünce başka bir yere sabitlenmiş durumda.
Kitap burada, ben buradayım; fakat dikkat başka bir coğrafyada tutuluyor.
Okumamak bir tercih değil, zihnin reddi gibi.