İçime attığım her duygunun üstünw bastım o an. Söylemeye korktuğum her korkumu ezip geçtim. Kendime duygularımı ifade etmenin zamanı gelmişti. Korkuyordum. Deliler gibi Korkuyordum.
Keşke o oturma odasında, o koltukta oturduğumuz anı ölümsüzleştirebilseydim. Keşke donsaydık o an. Öylece dipdibe sessizce kalsaydık sonsuza kadar. Çünkü kelimeler insanın ruhuna bir oktu. Vr benim ruhum yediği oklardan ayakta kalabilecek değildi.