Hastalıklar birer öğretmendir;
Gelirler, sabrı öğretirler.
Gelirler, tevekkülü öğretirler.
Gelirler, sıhhatin kıymetini öğretirler.
Gelirler, şükrü öğretirler.
Dayanışmayı öğretirler, teslimiyeti öğretirler, güçlü olmayı öğretirler. Yani O'ndan gelen her şeye şükürle yaklaşıp rızasını kazanabilirsek ne mutlu bize.
Ne hissedilmesi gerekiyorsa onu hissediyorum. Koca bir hiçlik... Ne eksik ne fazla. Böylece yavaş yavaş deliriyorum. Delirdikçe boş veriyorum. Boş verdikçe hafifliyorum. Zerre zerre azalıyorum. Böyle giderse yok olacağım. Her canlı gibi. Bu sebeple endişelenmek beyhude. Yani çok hissetsen de ölüyorsun hiç hissetmesen de. İyisi mi sorgulamadan yaşayıp gitmek...